پمپ هوا درآکواریوم کار می کند و هزاران حباب ِ زیبای نقره ایی تولید می کند.حباب ها آرام آرام از سوراخهای ریز سنگ هوا بیرون می آیند و به سرعت به سطح آب نزدیک می شوند و بعد از چند دقیقه می ترکند.مثل هر چیز تو خالی ِ دیگر و هرچقدر هم که می خواهد زیبا باشد.چه فایده؟ آخرش مشخص است! اما مهم نیست که کی می آیند و کی می ترکند،مهم این است که من از وجودشان سرشار از لذت می شوم. به خصوص اینکه نور مهتابی با آبی ِ آب می آمیزد با حبابهای هوا.واقعا سحرانگیزاست .  من که بارها مسخ این تابلوی زیبا شده ام.اما هر کار می کنم نمی توانم افسوس نخورم ،که کاش این حبابها عمرشان بیشتر بود تا مجبور نمی شدم پمپ هوا را با آن قرقر مزخرفش، مدام روشن بگذارم.تازه حباب ها هم بیشتر زندگی   می کردند. حکایت حبابها هم جالب است ! حباب هایی که بلافاصله بعد از بیرون آمدن از سنگ هوا از بین می روند.واگر عمرشان زیاد باشد چندتایشان جمع می شوند وآرام و با عشوه به شیشه آکواریوم می چسبند و بعد از مدتی کوتاه از بین می روند.نمی دانم آنها چند ثانیه برای لذت بردن از آفرینش خود فرصت دارند.وآیا اصلا تعداد زیاد حبابها فرصت لذت بردن را برای تک تک شان مهیا می کند یا خیر؟

اصولا من مسخ شدن و بهت زدگی را دوست دارم.بهت زدگی می تواند آدمی را با چیزهایی آشنا کند که زیاد ازشان سردرنمی آورد.یکی از چیزهایی که ازشان خیلی دیر سردرمی آوریم خودمان است ! اما وقتی همینطور به چیزی خیره می شویم و در واقع مبهوت آن می شویم داریم از آن لذت می بریم.انگار چیزی در آن شی است که ما را سرشار از لذت می کند و بوسیله ی همین لذت است که می توانیم به چیزهایی در خودمان پی ببریم که تا حالا نتوانسته ایم بشناسیمشان.مثلا می توانیم بفهمیم که من هم در این حد هستم که از زیبایی لذت ببرم.چیز کمی نیست!من خیلی ها را دیده ام که نمی توانند از زیبایی لذت ببرند.مثلا خود من دوستی دارم که هروقت می آید پیشم و به آکواریوم نگاه می کند بیشتر از اینکه از زیبایی های موجود در آن و حبابهایش لذت ببرد، به فکر خطرناک بودن ماهی اُسکاری است که درون آکواریوم برای خوش ریاست می کند. مدام می گوید :آدم وقتی این ماهی رو می بینه می ترسه!

اما در کل بهتر است که به چیزهایی خیره شویم که سریع از بین نروند.مثل همین حبابهای آکواریوم.چون مجبوریم خیلی سریع فقط بعد از چند ثانیه نگاهمان را از روی این حباب به روی حباب دیگری بیندازیم تا دوباره لذت ببریم.می دانید اگر عمرشان بیشتر باشد زحمت ما کمتر می شود!

هرچند که انگار خیلی از ما آدمها هم زندگی مان به اندازه ی یک حباب ارزش داردوخیلی زود خودمان را از دست می دهیم.زندگی در چند ثانیه هر چقدر هم که زیبا باشد اما باید ارزشمند هم باشد!