ریشه می دواند در خاک
گل زیبای سرخ رنگ ِمن
می خندد با لبان سبزاش !
به روی خوش رنگ من
این رخ شادمانه ِمن
الفت اش با گل بود امروز
یاد ِ آن یار محبوب بود امروز
خاک گلدان ِ گل من شاد است
که گل اش شاد ،خندان ، خوشحال است
ریشه اش را با چه شوری می پذیرد
گل من نیز عاشقانه ریشه اش را به او می پردازد
گل من ارزان است
به پول سیاهی
آری ارزان است
از تکه ایی زر ارزانتر
زر زیباست
گران است
من گلم را دوست می دارم
زر را نه !
گل من می خندد
اما زر نه !
زر مغرور است
اما گل من نه !
گل ِ من در گلدان کوچک خود بی باک است
پرنده نیست اما رویش هرروز در آسمان است
پرنده در پی هر پرواز فرودی دارد
گل ِمن همیشه در پرواز است
سراش را بالا می گیرد
هر روز بزرگ تر می شود
بزرگی یعنی از زمین رو به آسمان
یعنی قلبی که آرام آرام بزرگ می شود
گل ِ من ، آه ای گل نازم
خوش به حالت
که وقتی شادی ، شادی !
شادی ات با اشک همراه نیست
من هم امروز شادم
اما فردا هویدا نیست.