آگاهی خورشیدواره ایی بر ذهن انسان

در مورد تقدیر گرایی (فتالیسم) و خطرات آن برای جامعه

khorshidvareh — Sat, 05 Jul 2008 15:16:31 GMT

مردم اشتباهاتشان را روي هم ميريزند و غولي به نام تقدير ميسازند .

جان هاينر

این جمله را وقتی با اوضاع اجتماعی و اعتقادی جامعه حال حاضر ایران مقایسه می کنیم ،پی می بریم که این جمله شاید بهترین نوع تعریف برای جامعه هایست که از دوران سنت گرایی در حال گذار به مدرنیته هستند.جامعه ایی که در گذشته ایی نه چندان دور(حتی نسل قبل از انقلاب)به طرز خطرناکی دچار((fatalism تقدیگرایی بود.هرچند که خوشبختانه در نسل جوان امروزی و به واسطه ارتباط با جوامع مدرن تقدیرگرایی در حالت انزوا قرارگرفته است.و ازاین بابت می توان خشنود بود.زیرا دیگرجامعه با آویزان شدن به جمله هایی خرافی خود را در کسالت و رخوت فرو نمی برد وبدنبال ساختن اجتماع میرود و می فهمد که زندگی همراه با رفاه وامنیت در جامعه ایی موجود است که افرادش به دنبال این گونه جمله ها نروندکه((حتما سرنوشت ما این بوده)).این جمله بدون شک می تواند افیون جامعه باشد.وهمان چیزی که می تواند باعث سواستفاده بسیاری شود.

تقدیرگرایی در جوامع شرقی بسیار یافت می شود.که البته دلایلی متعددی دارد.یکی از مهمترین این دلایل ،دید مذهب زده ی این مردمان است.چه در خاورمیانه و چه در خاور دور به دلیل خرافه ها و مسائلی که به مذاهب از سوی سودجویان اضافه شده است، بسیاری از انسانها به گونه ایی خواب آلودگی و عدم تلاش برای آینده ایی روشنتر فرو رفته اندو خود را بدست تقدیر و سرنوشت سپرده اند.

به باور این قلم اعتقاد به سرنوشت و تقدیر گرایی خطرناکترین آفت برای تمامی انسانها و اجتماعات آنان است.انسان تقدیر گرا با همین بهانه از زیر مسئولیت انسانی خود شانه خالی می کند.زیرا برای این عمل خود بهترین بهانه را دارد.(این تقدیر من بود!) چه بهانه ایی از این بهتر و البته ابلهانه تر!

البته این گونه رفتارهای در بسیاری از مواقع از جامعه نیز به طرف انسان سرازیر می شود.جامعه ایی که به هر دلیلی،سیاسی ،اجتماعی،اقتصادی و فرهنگی رو به زوال می گذارد،فرد فرد آن اجتماع را به طرفی ترغیب می کند که عدم رسیدن به اهداف زندگی خود را بر گردن تقدیر و سرنوشت بیاندازند.در اجتماعی که آرزوهای آن کشته شود و انسانها در آن جامعه نتوانند به خوشبختی و تلاش برای رسیدن به سعادتی ابدی تلاش کنند،بی شک گونه ایی بی خیالی مشاهده می شود. و انسان ِ بی خیال همیشه چیزی برای گفتن دارد!

اما بهتر است به تقدیرگرایی در جامعه ی امروز ایران نیز نگاهی هر چند کوتاه اما دقیق تر بیاندازیم.

بی شک ایرانیان یکی از بهترین مصرف کنندگان این سخن در جهان حال حاضر و با وجود پیشرفت سهمگین علم در آن هستند.هنوز هم پیران ما بر این نکته تکیه کرده اند که سرنوشت آدمی را بر پیشانی آن حک کرده اند! و جوانان نیز در حالی که به اهمیت علم پی برده اند و می دانند که هیچ عملی در جهان هستی از روی قضا و قدر صورت نمی گیرد،گاه دیده می شود که از این جملات استفاده می کنند.اما چرا اینگونه است؟

می توان دلایل عدیده ایی را برای این گونه سخن گفتن بر شمرد.اینکه ایرانیان بواسطه ی تاریخ پرغم و اندوه خود ،بخصوص در چند قرن اخیر،سرخورده شده اند خود می تواند دلیلی باشد.مگر اینطور نیست که انسانهای سرخورده،سرخوردگی و عدم موفقیت خود را سعی می کنند هر طور که شده از خود رفع کنند؟

دلیل دیگر که مهمتر به نظر می رسد،شدت مذهب زدگی در ایران است.در ایران دیروز مذهب آنچنان با خرافات و هذیان دست در گریبان بود که انسانها را وا می داشت خود را به چیزی آویزان کنند.هر چند که جوانان ایران ِ امروز به دین بسیار عقلانی تر می اندیشاند.بیشتر گفتن از این دلیل را بهتر است فراموش کنیم زیرا امکان دارد برخی دوستان آن را توهین به دین تلقی کنند!

به هر رو امید است که این مختصر، اندک اندیشه ایی را در اذهان جوانان میهنم ایجاد کند تا دست کم بیاندیشند که بسیاری از عقب ماندگی های ایران امروز نه تنها به خاطر بی مدیریتی هاست بلکه به خاطر اندیشه های است که باعث این گونه مدیریت ها می شود.

هوا گرم است.

khorshidvareh — Tue, 17 Jun 2008 13:01:22 GMT

هواگرم است

هواگرم است و سوزان است

خورشید، نزدیک و داغ

زمین گویی در آغوش خورشید است

چمن له له زنان در بوستان !

گل آفتابگردان سر در گریبان است

پیشانی جولانگاه عرق

بدن شُرشُرباران ِ گرما

گویی رطب،خرما نگشته،شراب است!

دل در سینه می خروشد

خون در رگ های تفتیده می جوشد

مغز گویی جایش در جای بدی ، تنگ است!

گر نسیمی بوزد از سوی جنوب

هوا شرجی،هوا مرطوب

راه نفس گویی تنگ است !

خواه نسیمی آید از سوی شمال

زمین شهرمان گرم همچون تنور است !

هوا گرم است

آنقدر گرم که گویی

وجودم شعله ایی آتش

خورشیدی سیار است!

درسی که آنتوان چخوف به ما می دهد

khorshidvareh — Wed, 28 May 2008 07:45:18 GMT

آنتوان چخوف در ((اطاق شماره 6))می نویسد:

((اگر کسی بشقاب سُس را برنگرداند با تربیت نیست.بلکه باتربیت آنکسی ست که وقتی دیگری بشقاب سُس را برگرداند،چنین وانمود کند که اصلا متوجه این عمل نشده است))

آنـتوان چخوف بی شک نویسنده ایی تواناست.من او را نه تنها نویسنده ایی بزرگ می دانم بلکه او را روانشناسی بزرگ هم می دانم.او با دقتی که در احوالات آدمی دارد آنچنان تاثیر می گذارد که گاه خود آدمی متوجه نمی شود.سطر آورده شده به خوبی نشان می دهد که او تا کجا می اندیشد.

او آنقدر به دقت هر چیزی را می نگرد،که در بین اهل کتاب ((نگاه چخوفی))اشاره ایست به دقت کردن بسیار در اموری که چندان مورد توجه همگان قرار نمی گیرد.

بطور مثال وقتی عامه مردم به برگی از درختی نگاه می کنند تعریفشان در نهایت این است((این برگ ،برگی ست از هزاران برگ فلان درخت که در این ماه جوانه می زند و در آن ماه می ریزد.))اما همن جمله را اگر بخواهیم از زبان چخوف بخوانیم اینگونه توضیح می دهد((این برگ برگیست از فلان درخت با رگهای بسیار زیبا که در سحر زیبا تر به نظر می رسد و در غروب گویی غمناک است. این برگ ساقه ایی نازک دارد که چندان در مقابل باد توان مقاومت ندارد.....)) این قسمتی از نگاشته او می تواند باشد. بدون شک او خود بهتر می تواند یک برگ را برای ما جلوه سازی کند بر روی برگی ازکاغذ !

یکی دیگر از مسائلی که هنرچخوف را برجسته می سازد بکارگیری مانندهایی از زندگی انسانهاست برای رساندن پیام های مهم.برای مثال در جمله ایی که اول همین نگاشته آوردم ،چخوف پشقاب سُس راکه جسمی ست بی اهمیت برای یادآوری نکته ایی مهم در مورد نزاکت و ادب آدمی مثال می زند.اما به راستی چرا او اینگونه می نگارد؟

پاسخ به این پرسش چندان سخت نیست.چخوف استادی بی بدیل در ادبیات است و ادبیات خود بر خاسته از جامعه است.پس مشخص است که برای سخن گفتن با مردمان و در قالب ادبیات ، مردمان را کمک کردن برای بهتر زیستن ، بسیار نیکوتر می نماید.

و به این دلیل است که او پشقاب سُس را مانند می آورد برای اینکه به مردمان ادب و نزاکت را یادآور شود.او به خوبی نشان می دهد که برای رساندن یک پیام به عموم بهتر است از مانندهایی استفاده کردکه قابل فهم برای همه باشد.و پشقاب سُس چیزیست که تمامی مردم روزی با آن در ارتباط بوده و هستند.

این خود می تواند درس اخلاقی بزرگی باشد.درسی که به ما می آموزد ،می توانیم به دیگران بیاموزیم بدون اینکه نصیحت کنیم و کسی را مورد سرزنش قرار دهیم.نباید از یاد برد که همیشه راهنمایی کردن دیگران (اگر در حد و اندازه این کار باشیم) نتایج مثبتی ندارد.زیرا شاید ما آموزنده خوبی نباشیم.اما این درس آنتوان چخوف می تواند برای آموزگاران هم آموزنده باشد !

آری این هنر آنتوان چخوف است.

آسمان آبی بود

khorshidvareh — Sat, 10 May 2008 12:54:46 GMT

آسمان آبی بود
وقتی که تو بودی
بهاری بود
وقتی که تو بودی
آه ،اما وقتی که رفتی........
آسمان ابری و طوفانی شد
دیدگانم خونبار
دیدنی تر شد !

نقدی بر وبلاگ ((راه زرتشت)) و علل تحریف تاریخ از طرف این وبلاگ

khorshidvareh — Mon, 28 Apr 2008 08:04:18 GMT

از آنجایی که وبلاگ خورشیدواره با عنوان ( آگاهی خورشیدواره ایی بر ذهن انسان ) فعالیت خود را آغاز کرده و ادامه می دهد،و از آنجا که من (بندهشن) آزادی اندیشه و حق اندیشیدن برای همگان را یکی از مهمترین دلایل پیشرفت انسان در تمام امور می دانم ، از تمامی دوستان و همراهان خورشیدواره خواهشمندم که این نگاشته را مورد خوانش قرار داده و خود در مورد آن بیاندیشند.

در همین جا لازم می دانم که یادآور شوم که انگیزه بنده تنها شفاف سازی در مورداین وبلاگ و نویسنده (یا نویسندگان) فوق است و قصد توهین به هیچ کس را ندارم.هرچند که نویسنده این وبلاگ هرگز توانایی توهین نکردن به ایرانیان را از خود نشان نداده است!

چندی ست که وبلاگی در عرصه اینترنت شروع به فعالیت کرده که سعی دارد با تحریف واقعیات و جعل تاریخ ِ ایرانیان باستان و ایرانیان راستین در قرون اخیررا انسانهایی کژاندیش جلوه دهد.

این وبلاگ (آدرس در انتها می آید) با عنوان راه زرتشت و به نویسندگی شخصی به نام امین فعالیت خود را اینگونه شرح می دهد:

((امروز یکی از وظایف متفکرین ومحققین نشان دادن مسیر صحیح به پویندگان حقیقت است .در جهت تامین همین گفتار ،وبلاگ "راه زرتشت " راه اندازی گردید تا با نگاهی نو به آیین زرتشت مسیر را برای حقیقت جویان باز کند((.

اما مشکل در شرح حال وبلاگ نیست زیرا نویسنده آن برآن است که با شرحی تقریبا روشنفکرانه،ذهن خوانندگان خود را به جهتی مثبت هدایت کند.و جالبتر اینکه نویسنده و یا نویسندگان(من باور ندارم که این وبلاگ را تنها یک نفر مدیریت می کند!)بارها بر طبل بی طرفی کوبیده اند و خود را انسانهایی معرفی کرده اند که سعی دارند مغرضانه تاریخ را مورد بازخوانی قرار ندهند.

این در حالی ست که با نگاهی کلی به محتویات و نوع نگارش ِ مطالب گوناگون این وبلاگ ،به خوبی غرض ورزی نویسندگان آن را می توان مشاهده کرد.طرح مسائلی به راستی بی پایه و اساس مانند: کمبوجیه پسر کورش وترویج ازدواج با محارم ،کوروش را مومیایی کرده بودند،اهریمن زن را تسخیر كرده،برده داری در زمان حاکمیت تفکر زرتشتی گری ،نقش فروهر توهم یا واقعیت، که با ذکرمنابعی مبهم و گاه بدون منبع آورده شده ،کاملا نشان دهنده خط فکری این وبلاگ است.

اما یکی از مسائلی که در مورد این وبلاگ ذهن آدمی را به خود مشغول میکند این است که چرا نویسنده این وبلاگ نام امین را برای خود انتخاب کرده است.بدون شک با توجه به اینکه این نام یکی از نام های است که انسان را به یاد فردی می اندازد که امانت دار است،راستگوست و درستکار است،نویسنده وبلاگ سعی داشته تا خود را آدم میانه رو و مثبتی در میان منتقدان جلوه دهد.که البته موفق نشده است و بزرگترین دلیل بر این مدعا نوشته های این وبلاگ است.

اما به راستی چرا این وبلاگ چنین توهین های بی مدرک و اساسی را نسبت به نیاکان ما می کند؟آیا به راحتی باید با یک بی اعتنایی از کنار آن گذشت یا اندکی باید در مورد آن تامل کرد؟

مهمترین و نزدیک ترین پاسخی که می توان به این پرسش اساسی داد این است :

در تمامی دوران و بخصوص پس از آمدن اسلام به ایران و هجوم فرهنگ اعراب (که بدون شک بسیار واپسگرا تر از فرهنگ هایی همچون ایران،مصرو یونان بود)همیشه جماعتی کژاندیش بوده اند که می خواسته اند با دروغ جلوه دادن فرهنگ ایران ِ پیش از اسلام ،اعتقادات خود را به جای دین اسلام به خورد ایرانیان دهند.و با استفاده از این روش فرهنگ و روش زندگی و قوانین اسلامی را موجه تر از نوع زندگی و قوانین ایران پیش از اسلام نشان دهند.حال آنکه همه می دانند که فرهنگ ایران زمین به دلیل اینکه فرهنگی ست با فلسفه ایی قدرتمند هیچ گاه از بین نخواهد رفت.

در مورد این گونه وبلاگ هایی که یاوه سرایی می کنند یک نکته بدیهی به نظر می رسد و آن این است که با تمام تلاشی که گردانندگان آنها می کنند هیچگاه موفق نشده و نخواهند شد.زیرا آنانی که اهل اندیشه و آگاهی هستند با اندکی مطالعه کتب تاریخی پی خواهند برد که اینگونه گزافه گویی ها با غرض ورزی همراه است.

مهمترین دلیل بر این مدعا را می توان در قسمت نظرات این وبلاگ یافت.در آنجا به خوبی مشخص می شود که تنها اشخاصی با نظراتی نزدیک به افکار نویسنده مراجعه می کنند و اندک ایران دوستانی که قلب شان برای میهن می تپد سعی بر آن دارند که مدارکی دال بر بی اساس بودن این ادعا بیاورند.

در پایان ذکر این نکته ضروری به نظر می رسد که دوستان و ایرانیان نیک اندیش با معرفی این وبلاگ و اینگونه وبلاگ ها به دیگران نه تنها سعی در پاسداری از ارزشهای فرهنگ و تمدن ایرانی کنند،بلکه افراد غرض ورز را در انزوا قرار بدهند.

به امید روزی که بدانیم در کجای جغرافیا و تاریخ جهان هستی زیست می کنیم و جوانان نیک اندیشمان بدانند که سرزمین پارس را چه ناکسانی تهدید می کنند.

آدرس این وبلاگ:

http://zartoshtway.blogfa.com/

آرزومند آرزوهای نیک شما

بندهشن

چم آزادی

khorshidvareh — Wed, 16 Apr 2008 11:43:18 GMT

در ادبیات گذشته و حال حاضر جهان برخی از کلمات وجود دارند که پیدا کردن یک چم(معادل فارسی معنی ومفهوم) آشکار برای آنها بسیار سخت می نماید.به کلمات زیر دقت کنید:

مردی و نامردی،معرفت و بی معرفتی،وجدان،شجاع،سلحشور وبسیاری دیگر از اینگونه کلمات.

این ها کلماتی هستند که به جرات می توان گفت به اندازه تمامی انسانهای روی این کره خاکی می توان برای آنها چم یافت.شاید بتوان با یک نمونه بهتربتوان این کلمات را موشکافانه تربررسی کرد.

بطور نمونه می شود از کسی نام برد که پول دادن به گدایان را نهایت انسانیت می داندامافردی دیگر این کنش را کمک به ازدیاد گدایان در اجتماع می پندارد و نام این کنش را انسانیت نمی گذارد.

اما یکی از کهن ترین کلماتی که از هزاران سال پیش همیشه موجب اختلاف نظر بوده است،آزادی است.آزادی چمی بسیار سنگین دارد.البته برای انسانهای گوناگون، به خاطر بسیاری از مسائل از جمله شرایط سیاسی کشورشان،مفهومی گوناگون دارد.برای نمونه آنانی که در کشورهایی با نظام سیاسی دموکرات زندگی می کنند،آزادی مفهومی بهتر دارد تا آنانی که در نظام های دیکتاتوری زیست می کنند.زیرا اینان در کوچکترین حقوق خود مانده اند.

خواستن آزادی فراوان در کشورهای مدرن جهان ،از روی وجود داشتن آزادی های پیش پا افتاد شکل می گیرد.نیچه در کتاب((غروب بت ها))می نویسد:

داغ ترین طلب ها برای استقلال،برای پرورش آزاد،برای((هر که هر دل اش خواست))از جانب کسانی است که هیچ افساری جلودارشان نیست.امااین یک دردنمون ِتبهگنی است:دریافت ِمدرن ما از آزادی دلیل دیگری است بر فساد غریزه.

اما خواستن آزادی های حداقل برای کسانی که در کشورهای دیکتاتوری و توتالیتر زندگی می کنند چیزی نیست جز:حق آزادی بین،آزادی فکر،آزادی دین و...که تمام اینها از جانب دولت از آنها سلب شده است.

پس می بینیم که چم آزادی با توجه به سخن نیچه در این دو اجتماع گوناگون است.اجتماعی از شدت آزادی سر به ظغیان بر می دارد و جامعه ایی از نداشتن حداقل های آن.

اما چم راستین این کلمه چیست؟که چمی باشد جهانشمول.به نظر می رسد که سخن دیگر نیچه نزدیکترین مفهوم را داشته باشد.

آزادی یعنی:

خواهان پاسخگویی کردار خویش بودن،یعنی نگاه داشت ِفاصله ایی که ما را از یکدیگر جدا می کند.یعنی آمادگی برای قربانی کردن مردم در راه آرمان خویش،از جمله قربانی کردن خویش!

اولین درود امسال

khorshidvareh — Wed, 02 Apr 2008 06:30:02 GMT

سلام!

سلامی به روشنی آفتاب صبح

که زردی اش به دانه های گندم

به انبوه دانه های ذرت ماند

سلامی به سبزی چمن،به سبزی درخت

که بوی خوشش،به جریان زندگی ماند

سلامی پر کشش،جذاب

همچون سلام یار

که رخ اش را دلبرانه تر کند

همان سلام

که عاشق اش را قلندرکند

سلامی پر مهر

همچون سلام یک کودک

گاه اشک آلود،پربغض

که نی نی کوچک چشمانش دریاست

وگاه با لبخند

که دل سنگ من بر فناست!

سلام!

سلامی پرازهرآنچه که تو خواهی

هرچند آن چه که تو خواهی

ازکجایابم؟

اما دانی بهترین سلام کدام است؟

همان سلام که فریاد کنی:

های سلام ای دوست!

نوروزتان شاد

khorshidvareh — Sun, 16 Mar 2008 11:24:18 GMT

قاصدک آمد !

خبری با خود داشت

خبراش شادی بود

او لبی خندان داشت

گفتم اش پیغام ات چیست؟

این کدامین خبر است

این همه شادی داشت!؟

گفت:

خبر از پیک بهاران ، پرستو دارم

نوروز آمد!

این همانی ست که خوشحالی داشت

نوروزات شاد و خرم باشد

که نوروز بلوایی با خود داشت

پوزخند ماه و خورشید....!

khorshidvareh — Mon, 03 Mar 2008 15:14:18 GMT

پروانه رقصنده به برگ گفت:

ببین چه زیبا برایت می رقصم

برگ گفت : من باشکوه تر می رقصم. آنقدر پرشکوه که چشمان ماه و خورشید بهت زده

می ماند!

لحظه ایی بعد باد هم برگ را از درخت جدا کردوهم پروانه را هلاک کرد.

گویی باد پوزخند ماه و خورشید بود.

بیادروزی که به شکار رفتیم اما تیری شلیک نکردیم!!!

khorshidvareh — Tue, 12 Feb 2008 04:42:18 GMT

صیاد شیاد است

در این کشاکش آرامش و سکوت

درین طبیعت روح انگیز و با ثبوت

همانجا که باد

کرشمه می کند با درخت

همانجا که گندم زار

می خرامد برای من

درین بستر فراخ

که انسان در آن مبهوت می ماند

درین جا که همیشه خداوند هست

پی چه می گردد این صیاد؟

ترکش نابه کارش بر سینه که خواهد نشست

جان کدام طناز را خواهد گرفت این شیاد؟ !

کیشو کیشو ، بنگ بنگ

گندم زار ِ پر از سربازان زرد

آماده باشید جنگ جنگ

من به آن دانه گندم

من به آن روباه مکار

من به آن مرغ هفت رنگ و هفتاد رنگ

من به همه آنجا ایمان دارم

آرامش و سکوت و هستی را

های برهم مزن

ای صیاد ای شیاد

پرنده را گر صید کنی

خواهد مرد!